"... Emocióname lo que atopo nas súas páxinas: paisaxes queridas que ela pinta con palabras de cores, como óleos enmarcados pra colocarnas nosas paredes; el sou "eu" o lado de guapas descriciois mui plásticas; a presencia da morte e tamén da paz; a nostalxia e el "somos terra" (del permafrost á mica e aos cuarzos- de novo creo eu que non sen intención esas escollas-)

É un libro sensorial nel que abondan olores, cores, sonidos..., por veces en versos mui "rosalianos", cheos de preciosos encabalgamentos -que parecen indicar tamén que el tempo enlaza os minutos, culebreando de un verso a outro- e de abundantes personificaciois- que dan alma a vida ás palabras-, como alma e vida hai tamén nas súas páxinas."

____